خنده بیگانگان دیدم نگفتم درد دل

تیره گون شد کوکب بخت همایون فال من

واژگون گشت از سپهر واژگون اقبال من

آشنایا با تو گویم گریه دارد حال من

با تو بودم ای پری روزی که عقل از من گریخت

گر تو هم از من گریزی وای بر احوال من