از کار بسته هم گرهی میگشاد از او

آن برق آه ماست که پرتو کنند وام

روشنگران کوکبه بامداد از او

یاد آن زمان که گر بدو ابرو زدیی گره

شرم از کمند طره او داشت شهریار

روزی که سر به کوه و بیابان نهاد از او