چه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری

ز دریچه های چشمم نظری به ماه داری

به شب سیاه عاشق چکند پری که شمعی است

تو فروغ ماه من شو که فروغ ماه داری

بگشای روی زیبا ز گناه آن میندیش