به شعر شهریار آن به که اشک شوق بفشانند

که سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی

گر از من زشتئی بینی به زیبائی خود بگذر

تو زلف از هم گشائی به که ابرو در هم اندازی

طربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی