شهریارا سر من زیر پی کاخ ستم

نشود یار کسی تا نشود بار کسی

گر کسی را نفکندیم به سر سایه چو گل

شکر ایزد که نبودیم به پا خار کسی

به که بر سر فتدم سایه دیوار کسی