خود نمیدانم که پیری دوست دارم یا جوانی

تا به روی چشم سنگین عینک پیری نهادم

مینماید محو و روشن چون یکی رویا جوانی

الفت پیری و نسیان جوانی بین که دیگر

در بهاران چون ز دست نوجوانان جام گیرم

چون خمار باده ام در سر کند غوغا جوانی

سال ها با بار پیری خم شدم در جستجویش