گر نای زهره بشنوی ای دل بگوش هوش

ای دل به ساز عرش اگر گوش می کنی

از ساکنان فرش فراموش می کنی

آفاق را به زمزمه مدهوش می کنی

چون زلف سایه پنجه درافکن به ماهتاب

گر خواب خود مشوش و مغشوش می کنی