برو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی

چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینی

چو دل به زلف تو بستم به خود قرار ندیدم

برو که چون سر زلفت به خود قرار نبینی

به جان تو که دگر جان به جای تو نگزینم