ساکن چون کوه و کان روشن چون آذری

عادت خوبت براند بر دل فرمان خویش

دیده اقبال را اکنون چون اثمدی

حافظ چون خاطری صافی چون جوهری

نرم چو آب روان زان به گه شاعری

ناب تو چون لولوی صاف تو چون عسجدی

کبر حیا شد چو دید آن دل و طبع و سخات