پیوسته گشت با الفت عین و لام تو

ای عامه رسوم و همه شهر خاص تو

وی خاصه خدای و همه خلق عام تو

نفس الف شدی تو ز تجرید چون ز عشق

اکنون نشانش آنکه ز سینه به جای موی

جز حرف عاشقی ندماند مسام تو

وامیست دوست را ز ره عشق بر تو جان