ای شاخ نو شکفته ناگه ز چشم بد

ای برده عقل ما اجل ناگهان تو

وی در نقاب غیب نهان گشته جان تو

تابوت شوم روی شده بوستان تو

محروم گشته از گهر عقل جان تو

معزول مانده از سخن خوش زبان تو