تاج ملوک را سر تختست جایگاه

شاخ فراق رویدی از استخوان تو

ای تاج تا قرین زمین گشته ای چو گنج

چون تاج خم گرفت قد دوستان تو

در زیر خاک تیره چرا شد مکان تو

ای وا دریغ از آن دل بسیار مهر تو

ای وا دریغ از آب لب شکرفشان تو