همی گفت با من خداوند پند

چو آگاهی آمد سوی اردوان

دلش گشت پربیم و تیره روان

چنین گفت کین راز چرخ بلند

هران بد کز اندیشه بیرون بود

ز بخشش به کوشش گذر چون بود

گمانی نبردم که از اردشیر