پیش نوک ناوک دلدوز جانان روز حکم

ای سنایی عاشقی را درد باید درد کو

بار حکم نیکوان را مرد باید مرد کو

طرقوا گویان جان را بانگ بردا برد کو

در همه معدن ز تف عشق چون یاقوت و زر

بی امید و بیم اشک لعل و روی زرد کو