پس نشان طاعتت بر روی چون دینار کو

رفت گبری پیش گبری گفت هم کیش توام

گبر گفت ار چون منی پس بر میان زنار کو

تو همی گویی که شب تا روز اندر طاعتم

طرفه مرغان بر درخت دین همی نالند زار

اندر آن گلزار جانت را نوای زار کو

چشم موسی تار شد بر طور غیرت ز انتظار