با فرشته صلح کردی ای رفیق مدعی

باری آن دندان مار و زخم آن در غار کو

چون همی خواهی که عماری بوی بر ساق عرش

در ره اسلام عشق بوذر و عمار کو

پس به دارالملک دین با اهرمن پیکار کو

ور ز راه نیکبختی خلوتی بگزیده ای

چون سنایی پس تنت بیکار و جان در کار کو