بر نطع شما آخر فرزین و شهی کو

این نعمت جان را که به ناگاه در آمد

ای سرد مزاجان ز دل و جان شرهی کو

این نطع پر از اسب و پیاده و رخ و پیلست

چون نیست قبولی به سوی درد شما را

در ماتم بی دردی تاریک رهی کو

ای زخمه زنان شد چو بهشتی ز رخش صدر