که برافزون شدم از یک سخنش در یک روز

شهریاران ز پی جاه بر آن جای جباه

اینت بی حد کرم و لطف و بزرگی و شرف

در یکی شخص مرکب شده سبحان الاه

همچو پنجی که دوم مرتبه گردد پنجاه

ای به صحرای سخای تو شب و روز چو من

زده امید همه از در آن لشگرگاه