که بخشاید درین بیدادمان گر تو نبخشایی

همه ملکی زوال آید زوالی نیست ملکت را

هم خلقان بفرسایند و تو بی شک نفرسایی

که آمرزد خداوندا رهی را گر تو نامرزی

چراغی گر شود تیره مر او را هم تو افروزی

شعاعی گر فرو میرد مر آن را هم تو افزایی

فروغ از تست انجم را برین ایوان مینوگون