ز ابر تیره بارانی به هر جایی همی لولو

ز خود برخیز یک چندی اگر مرد تولایی

زمستان آری و حله بپوشانی جهان را در

بهار آری بیارایی چنان جنات حورایی

به باغ و راغ از آن لولو نمایی لاله حمرایی

ز خشکی داده ای یارب همیشه طبع من تری

چون من گریان مضطر را فراوان نعمت طایی