به فضلت کوهها گردد بسان عرش بلقیسی

به باغ و راغ از آن لولو نمایی لاله حمرایی

ز خشکی داده ای یارب همیشه طبع من تری

چون من گریان مضطر را فراوان نعمت طایی

ز حکمت باغها گردد چنان چون جان ببخشایی

ایا چشمی که پیوسته طلبکار جمالی تو

ایا دستی که روز و شب بروی رطلها مایی