چنان کاین آسمان هرگز ز کشت خود نیاساید

سکندروار صحرا را شب و روز ار بپیمایی

ایا راوی ببر شعر من و در شهرها می خوان

به پیش کهتر و مهتر سزد گر دیر بستایی

تو نیز از خواندن توحید شاید گر نیاسایی

خداوندا جهاندارا سنایی را بیامرزی

بدین توحید کو کردست اندر شعر پیدایی