وز تو پر دل همرهانت همچو چندالان زرای

گه تمامی داده مایه آب دستت را فلک

گه غلامی کرده سایه خاکپایت را همای

از تو بی دل دوستانت همچو قفچاقان ز خان

ای خصالت خوشدلان را چون محبت پای بند

وی جمالت دوستان را چون مفرح دلگشای

از بدن یزدان پرستی وز روان یزدان طلب