روزگارت کند از رنج دل من ادبی

چاک ماندست دلم چون دل خرما تا تو

چاک داری ز پس و پیش ببسته سلبی

جان بابا مکن این کبر مبادا که به عدل

ابلهم خوانی و گویی که به باغ آر زرم

خار ندهند تو بی سیم چه جویی رطبی

ابله اکنون تویی ای جان جهان کز پی زر