دل ببردی و چو بوبکر ربابی تن زدی

این چه بود ای جان که ناگه آتش اندر من زدی

تا مرا دیدی ز خلق از عشق رویت سوخته

سنگ و آهن بودت از دل سنگ بر آهن زدی

قامتم چون لام و نون کردی چو موسی در امید