بر زمین اکنون مرا چه بهتری چه بدتری

نیک گویی تو از من بشنوند آن از تو هیچ

آفرین گویم همی نفرین کنندم بر سری

آسمان در باب من باز ایستاد از کار خویش

گر بگویم کاین گل شادیم چون پژمرده شد

از غم نرگس صفت گردی چو گل جامه دری

مستمع بودندی از لفظ تو گر بودی جدای