سوختی دشمن خود را ز تف آتش خشم

زعفران وار غم از طبع جهانی ببری

ز آسمان مهتری از همت و پاکیزه دلی

وز خرد بهتری از دانش و نیکو سیری

گر بهشتی به چه در قهر عدو چون سقری

ای که چون چرخ جهانگرد و به دل محتشمی

وی که چون مهر عطابخش و به کف مشتهری