ور تو شاهانه مرا هم به گدا خوانی من

در چو من شاعر از دیده حرمت نگری

قصبی خواهم و دراعه نخواهم زر و سیم

زان که ناید به سر این دو هر دو به پانصد بدری

سیم نستانمت ار حاجب زرین کمری

نه نه از طیبت بنده ست هم از روی نیاز

چه برهنه ست که نستد ز کسی آستری