شکری والله در طبع و به لذت شکری

نه نه از طیبت بنده ست هم از روی نیاز

چه برهنه ست که نستد ز کسی آستری

ز آنت گفتم که همی دانم کز خوش سخنی

همه لطفی و همه همتی و پاک خرد

چون تو ممدوحی و من جای دگر اینت خری

من سوی درگهت از بهر صلت جستن تو