گر بنکردی لبت دعوی پیغمبری

از پی موی تو شد بر سر کوی خرد

دیده اسلامیان سجده گه کافری

کفر ممکن شدی در سر زلفین تو

عشق تو آورد خوی خستن بی مرهمی

هجر تو آورد رسم کشتن بی داوری

هجر تو مانند وصل هست روا بهر آنک