بر سر بازار نیز کور بود مشتری

عشق تو آورد خوی خستن بی مرهمی

هجر تو آورد رسم کشتن بی داوری

هجر تو مانند وصل هست روا بهر آنک

صلح جدا کن ز جنگ زان که نه نیکو بود

دستگه شیشه گر پایگه گازری

عقل در دل بکوفت عشق تو گفت اندر آی