خود نبود در ره تو هم صنمی هم شمنی

از من و من سیر شدم بر در تو زان که همی

من چو بیایم تو نه ای من چو نمانم تو منی

بر در و در مجلس تو تا تو بوی من نبوم

بوالحسنم گشت لقب از بس تکرار کنم

پیش خیال تو همی از سخن بوالحسنی

شرقنی غربنی اخرجنی من وطنی