ای آژده به سوزن حسرت هزار دل

تا بر محک صرف زند زر معدنی

ظاهر چو بایزیدی و باطن چو بولهب

گندم نمای ز اصل و چه پوسیده ارزنی

سودت چه دارد آنکه مرقع بیاژنی

همسایه تو گرسنه در روز یا سه روز

تو بسته سر ز تخمه و حلوا و روغنی