سوی سلطان سلطانان نداری اسم سلطانی

ز دونی و ز نادانی چنین مزدور دیوان شد

وگرنه ارسلان خاصست دین را نفس انسانی

تو ای سلطان که سلطانست خشم و آرزو بر تو

چه خیزد ز اول ملکی که در پیش دم آخر

بود ساسی و بی سامان چه ساسانی چه سامانی

بدین ده روزه دهقانی مشو غره که ناگاهان