تو مردم نیستی زیرا که دایم چون ستور و دد

صبوحی را شرابی خواه روحانی نه ریحانی

تو ای ظالم سگی می کن که چون این پوست بشکافند

در آن عالم سگی خیزی نه کهفی بلکه کهدانی

گهی دلخسته از چوبی گهی جان بسته خوانی

اگر چند از توانایی زننده همچو خایسگی

وگر چند از شکیبایی خورنده همچو سندانی