تو ای زاهد گر از زهدت کسی سوی ریا خواند

که عالم قحط بر گیرد چو کیوان گشت میزانی

ولیکن مشتری آخر بروز دین ز شخص تو

بخواهد کین خویش ار چه بسازی جای کیوانی

ز بهر چشم بدبینان تو و جای تن آسانی

مترس ار در ره سنت تویی بی پای چون دامن

چو اندر شاهراه عشق بی سر چون گریبانی