درین ره دل برند از بر درین صف سر برند از تن

ولیکن نزد صورت بین بود روز پریشانی

اگر بی دست و بی پایی به میدان رضای او

به پیش شاه گویی کن که ناید از تو چوگانی

تو و دوکی و تسبیحی که نز مردان میدانی

فقیه ار هست چون تیغ و فقیر ار هست چون افسان

تو باری کیستی زینها که نه تیغی نه افسانی