که تا همچو عیسا شوی آسمانی

پیاده شو از لاشه جسم غایب

که تا با شه جان به حضرت پرانی

به زیر آر جان خران را چو عیسا

برون آی ازین سبزه جای ستوران

که تا چرمه در ظل طوبا چرانی

چو مرگت بود سایق اندر رسی تو