طلبکارند نزهت را و نشناسند این مایه

همه در عشوه مغرورند از غمری و نادانی

ز بدرویی و خودرایی همه یکبارگی رفته

ز گلشنهای روحانی به گلخنهای جسمانی

که گلشنهای جسمانی ست گلخنهای روحانی

روا باشد که قوت جان به اندازه حشم گیرد

که قوت گیر دار جان را دهی یاقوت رمانی