چنان دان بر خط دین بر که دست تاج مردانی

چه پیچانی سر از طاعت چه باشی روز و شب غافل

چه پوشی جامه شهوت دل و جان را چه رنجانی

که تا دست جوانمردی به دنیا در نیفشانی

چه بندی دل در آن ایوان که هستش پاسبان کیوان

نبینی عاقل هرگز نه ایوانی نه کیوانی

تو خود ایوان نمی دانی تو خود کیوان نمی بینی