چه بندی دل در آن ایوان که هستش پاسبان کیوان

چه پوشی جامه شهوت دل و جان را چه رنجانی

که تا دست جوانمردی به دنیا در نیفشانی

چنان دان بر خط دین بر که دست تاج مردانی

نبینی عاقل هرگز نه ایوانی نه کیوانی

تو خود ایوان نمی دانی تو خود کیوان نمی بینی

نداری همت کیوان چو اندر خورد ایوانی