که نام دوستان آن به نیک از دوستان بینی

که تا یک چند از اینها گر نشانی باز جویی تو

ز چندان باد لختی خاک و مشتی استخوان بینی

پس آن بهتر که از مردم سخن ماند نکو زیرا

بسان علت اولا سخن ران ای سنایی زان

که تا چون زاده ثانی بقای جاودان بینی

وگر عیبت کند جاهل به حکمت گفتن آن مشنو