همچو گیسوی عروسان دسته زنبیل را

در شب تاری کجا بیند نشان پای مور

آنکه او در روز روشن هم نبیند پیل را

هر کسی بر تخت ملکت کی تواند یافتن

از برون سو آب و روغن سود کی دارد ترا

چون درونسو نور نبود ذره ای قندیل را

خیز و اکنون خیز کانساعت بسی حسرت خوری