آتشکده کرد این دل و این دیده چو چرخشت

بس کس که به زردشت نگروید و کنون باز

ناکام کند روی سوی قبله زردشت

بس سرد نپایم که مرا آتش هجران

گر دست نهم بر دل از سوختن دل

انگشت شود بی شک در دست من انگشت

ای روی تو چون باغ و همه باغ بنفشه