در همه بستان همت هیچ کس خاری ندید

کان چه جوهر بود کز وی عالمی گوهر گرفت

چتر همت تا بر عشق مطهر باز کرد

هر کرا سر دید بی سر کردو کار از سر گرفت

عکس رخ بنمود بستانها گل احمر گرفت

آب آتش را نبد وصل تو چون صحبت نیافت

پاره ای زان آب بر آتش زد آتش در گرفت