کو خود نباری و بر هیچ خلق نگذاری

که رادمردی از آن صدر نیکویی یابد

به ابر برشده مانی بلند و بی باران

کدام زایر و شاعر سوی تو بشتابد

مر آفتاب فلک را که بر کسی تابد