مر ترا جمع فضل وحدان کرد

شعر چون در تو حسود ترا

جگر و دل چو لعل و مرجان کرد

رو که در لفظ عاملان فلک

سخن عذب سهل ممتنعت

بر همه شعر خواندن آسان کرد

هر ثنایی که گفتی اندر خلق