خلق و اقبال تو ترا آن کرد

سخن عذب سهل ممتنعت

بر همه شعر خواندن آسان کرد

هر ثنایی که گفتی اندر خلق

چه دعا گویمت که خود هنرت

مر ترا پیشوای دو جهان کرد