به هر دو گیتی یک تن چو تو برون ناید

چنان ثنای تو در طبعها سرشت که مرغ

ز شاخسار همی بی ثبات نسراید

ز دور نه فلک و چار طبع و هفت اختر

کسی که راوی آثار و سیرت تو بود

بسان طوطی گویی شکر همی خاید

شنیدمی که همی در نواحی قصدار