که گرد باد همی پر کاه نرباید

کنون ز فر تو پر کبوتر از گرمی

نسوزد ار فلک شمس را بپیماید

کنون شدست بد انسان ز عدل و حشمت تو

چو ایزد و ملک و خواجه نیکخواه تواند

بلا و حادثه بر درگه تو کی پاید

نه دامن شب تیره زمانه بنوردد